Gradacja informacji, dostęp do informacji, kanały przepływu informacji

Gradacja informacji, dostęp do informacji, kanały przepływu informacji

Maciej Jankielewicz - 14 lipca 2016

Artykuł rozpoczynamy od opisu informacji niejawnych zgodnie z założeniami ustawowymi. Następnie przedstawiamy możliwości reglamentowania dostępu i ochrony informacji w podmiotach gospodarczych. Prezentujemy również selekcję informacji ze względu na dostęp do nich i wykorzystanie przez poszczególne grupy użytkowników, metody pozyskiwania oraz stosowane kanały przepływu informacji.

 

Podstawowym aktem normatywnym, który systematyzuje informacje niejawne w Polsce jest Ustawa z dnia 5 sierpnia 2010 roku o ochronie informacji niejawnych[1], która w styczniu 2011 roku zastąpiła dotychczas obowiązującą Ustawę z 22 stycznia 1999 roku o ochronie informacji niejawnych[2].

W Ustawie z 22 stycznia 1999 roku o ochronie informacji niejawnych wyróżniano dwa rodzaje informacji niejawnych: informacje stanowiące tajemnicę państwową i informacje stanowiące tajemnicę służbową. Natomiast samo już istnienie przedmiotowej ustawy wprowadziło wyraźny podział na informacje jawne, czyli dostępne publicznie i informacje niejawne, do których dostęp jest ograniczony.

W rozumieniu ustawy tajemnicą państwową była informacja określona w wykazie rodzajów informacji, stanowiącym załącznik nr 1, której nieuprawnione ujawnienie może spowodować istotne zagrożenie dla podstawowych interesów Rzeczypospolitej Polskiej dotyczących porządku publicznego, obronności, bezpieczeństwa, stosunków międzynarodowych lub gospodarczych państwa. Informacje zaklasyfikowane jako stanowiące tajemnicę państwową oznaczane były klauzulami: tajne i ściśle tajne.

Z kolei tajemnicą służbową była informacja niejawna niebędąca tajemnicą państwową, uzyskana w związku z czynnościami służbowymi albo wykonywaniem prac zleconych, której nieuprawnione ujawnienie mogłoby narazić na szkodę interes państwa, interes publiczny lub prawnie chroniony interes obywateli albo jednostki organizacyjnej i informacje takie oznaczane były klauzulami: poufne i zastrzeżone.

W obecnie obowiązującym akcie prawnym ustawodawca odszedł od podziału tajemnicy na państwową i służbową, co jednocześnie zlikwidowało załącznik nr 1. Nadal jednak informacje stanowiące tajemnicę oznacza się jako zastrzeżone, poufne, tajne i ściśle tajne, a ich klasyfikację podaje rozdział 2 przedmiotowej ustawy.

Jednak wyżej wymieniona ustawa obowiązuje jedynie podmioty zobowiązane do jej przestrzegania, czyli zgodnie z zawartymi w niej zapisami, są to:

1) organy władzy publicznej, w szczególności:

a) Sejm i Senat Rzeczypospolitej Polskiej,

b) Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej,

c) organy administracji rządowej,

d) organy jednostek samorządu terytorialnego,

e) sądy i trybunały,

f) organy kontroli państwowej i ochrony prawa;

2) jednostki organizacyjne podległe Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowane;

3) Narodowy Bank Polski;

4) państwowe osoby prawne i inne niż wymienione w pkt. 1-3 państwowe jednostki organizacyjne;

5) jednostki organizacyjne podległe organom władzy publicznej lub nadzorowane przez te organy;

5) przedsiębiorcy zamierzający ubiegać się albo ubiegający się o zawarcie umów związanych z dostępem do informacji niejawnych lub wykonujący takie umowy albo wykonujący na podstawie przepisów prawa zadania związane z dostępem do informacji niejawnych[3].

Jak widać przepisy te nie dotyczą informacji, które mogą stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa, w szczególności informacji posiadających wartość gospodarczą dla danego podmiotu. Termin taki wprowadza Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji[4]. W ustawie tej przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, handlowe, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Jednak wyróżnienie i określenie tajemnicy przedsiębiorstwa pozwala jedynie dokonać podziału na informacje, których ujawnienie nie będzie miało wpływu na działalność przedsiębiorstwa i te, których ujawnienie może przynieść negatywne skutki dla podmiotu, który je utracił, w momencie ich ujawnienia lub wykorzystania przez konkurencję.

Dokładniejszym podziałem będzie zastosowanie zaszeregowania do trzech różnych grup, ze względu na treść i przeznaczenie informacji:

1. Informacje gospodarcze - w ich ramach znaleźć można między innymi następujące formy:

- artykuły i opracowania,

- sprawozdania z dyscyplin ekonomicznych,

- informacje o branżach,

- studia wykonalności projektów,

- oceny użyteczności rynkowej towarów i usług,

- analizy rynku,

- biznesplany,

- dane teleadresowe.

2. Informacje naukowe, które obejmują przede wszystkim:

- informacje zbierane do prac i opracowań naukowych,

- obróbkę danych statystyczno-ekonomicznych,

- analizę ankiet,

- artykuły i opracowania naukowe,

- dysertacje oraz wszelkie usługi związane z przygotowaniem prac i opracowań naukowych.

3. Informacje specjalistyczne to przede wszystkim gromadzone i przetworzone dane dotyczące:

- nowych technologii - opracowywane i analizowane informacje dotyczące nowych technologii,

- prawa - informacje prawnicze pozwalające na rozwiązywanie problemów związanych z zastosowaniem aktów i rozporządzeń prawnych,

- medycyny - obejmujące informacje dotyczące tematów medycznych zarówno w aspekcie czysto medycznym, jak i ekonomicznym,

- zagadnień technicznych - artykuły i raporty dotyczące zagadnień technicznych,

- serwisów informacyjnych[5].

Jednak powyższe podziały nie zaspokajają potrzeby uregulowania możliwości dostępu do określonych informacji przez osoby, które wykorzystują informacje pozyskane i przetwarzane przez przedsiębiorstwo lub wytworzone w tym przedsiębiorstwie. Wyraźnie jest widoczna potrzeba zastosowania swego rodzaju stopniowania znaczenia informacji, w celu udostępniania jej jedynie osobom, które wykorzystają dostępne informacje do celów zgodnych z ich działalnością w przedsiębiorstwie i na jego korzyść. Takie postępowanie, czyli wprowadzenie ograniczania i swego rodzaju reglamentowania dostępu do informacji osobom, które nie mają odpowiednich uprawnień, pozwoli na stanowcze polepszenie bezpieczeństwa informacji i utrzymanie jej poufności. Jednym ze sposobów na klasyfikację informacji jest tak zwana klasyfikacja wrażliwości[6]. Zaczynając od najbardziej istotnych dla przedsiębiorstwa i poufnych informacji, wygląda ona w następujący sposób:

  1. Tajemnica przedsiębiorstwa jest najbardziej prywatną informacją firmy. Rozpowszechnianie jej jest zastrzeżone. Jej ujawnienie mogłoby mieć katastrofalne skutki dla instytucji. Musi być chroniona w każdym przypadku.
  2. Informacja poufna firmy jest to informacja krytyczna z punktu widzenia bieżących zadań instytucji. Rozpowszechnianie jest ograniczone. Jej rozpowszechnianie mogłoby mieć znaczące skutki dla instytucji. Nie może wyjść poza strefę bezpieczeństwa.
  3. Własność zastrzeżona firmy jest to informacja specyficzna dla instytucji, decydująca o jej konkurencyjności. Jej ujawnienie mogłoby mieć umiarkowane skutki dla instytucji. W przypadku wyjścia poza strefę bezpieczeństwa musi być odpowiednio chroniona.
  4. Informacja tylko do użytku wewnętrznego może być stosowana jedynie do wewnętrznych celów. Jej ujawnienie miałoby ograniczony wpływ na instytucję i jest prawdopodobne, że w krótkim czasie będzie ogłoszona publicznie.
  5. Informacja prywatna to taka informacja, która nie jest bezpośrednio potrzebna instytucji do prowadzenia jej działalności. Przeważnie jest to informacja powierzona firmie. Jej ujawnienie prawdopodobnie zakończyłoby się konsekwencjami natury prawnej.
  6. Informacja publiczna jest dostępna dla każdego[7].

Powyższa klasyfikacja zawiera jednak sześć elementów, co może okazać się dodatkową trudnością we wdrożeniu takiego systemu podziału dokumentów w przedsiębiorstwie. D. L. Pipkin stwierdzając, że klasyfikacje wrażliwości są jednym z najlepiej rozumianych aspektów bezpieczeństwa, jednocześnie zauważa, iż proces przypisywania klasyfikacji wrażliwości i ciągłe używanie klasyfikacji często nie są realizowane.[8] Na taki stan rzeczy może właśnie wpływać wielość rodzajów informacji, a jak wiadomo, im system jest bardziej skomplikowany, tym trudniej jest go wcielić w życie i nauczyć posługiwania się nim. Należy się jednocześnie zastanowić czy każda organizacja potrzebuje tak ścisłego i rozbudowanego systemu podziału informacji, a ponadto wiadomym jest, że natura ludzka o wiele łatwiej i szybciej przyjmie systemy uproszczone. Na przykład, opracowując system podziału informacji można posłużyć się podstawowym podziałem kadr w przedsiębiorstwie, i tak:

  1. Grupa pierwsza - informacje dostępne dla wszystkich pracowników przedsiębiorstwa od najniższego szczebla,
  2. Grupa druga - informacje dostępne dla kadry średniego i wyższego szczebla, czyli informacja zarządcza dostarczana głównie na poziomie taktycznym i operacyjnym zarządzania, ale także na poziomie strategiczny,
  3. Grupa trzecia - informacje dostępne jedynie dla kadry wyższego szczebla, decydentów podejmujących decyzje strategiczne, czyli informacja strategiczna dostarczana jedynie na poziomie strategicznym zarządzania.

Taki podział wyraźnie definiuje odbiorców informacji i stanowczo ułatwia proces klasyfikacji informacji, jednak trzeba zauważyć, że jednocześnie może powodować, iż do decydentów będzie docierała zbyt duża ilość informacji, zawierająca również informacje zbędne lub mało przydatne, które będą zaburzały proces podejmowania decyzji strategicznych. Dlatego też, można powyższą klasyfikację uzupełnić o nieco szerszy podział informacji odwołujący się do poziomów zarządzania realizowanego w przedsiębiorstwie, charakteru przydatności i funkcjonalności, dzieląc informacje docierające do decydentów na trzy grupy:

  1. Grupa informacji operacyjnych - potrzebne na poziomie operacyjnym zarządzania,
  2. Grupa informacji taktycznych - wykorzystywane do podejmowania decyzji taktycznych,
  3. Grupa informacji strategicznych - potrzebne do podejmowania decyzji strategicznych[9].

Również w zależności od szczebla zarządzania i podejmowanych decyzji możemy podzielić informacje względem ich źródeł pochodzenia. Otrzymujemy wtedy dwa rodzaje informacji:

  1. Informacje wewnętrzne - pochodzące ze źródeł wewnętrznych organizacji, czyli uzyskiwane zazwyczaj w ramach tworzenia różnego typu wskaźników opisujących działalność przedsiębiorstwa, np. narzędzia Business Intelligence (w ramach wywiadu gospodarczego mogą to być również informacje uzyskane w czasie bezpośrednich rozmów z pracownikami, dotyczące np. potrzeb laboratoryjnych, czy opinii na temat nowych produktów),
  2. Informacje zewnętrzne - pochodzące z otoczenia organizacji, opisujące rynek, sektor, najbliższe otoczenie konkurencyjne, itp., uzyskiwane mogą być również dzięki wykorzystaniu różnego rodzaju narzędzi biznesowych lub podejmując odpowiednie działania zmierzające do zebrania takich informacji, np. rozmowy, uczestnictwo w targach i sympozjach, itp.

Dzieląc informacje, ich wytwórców i odbiorców, na różne grupy i kategorie stwarza się potrzebę zorganizowania również odpowiednich kanałów przepływu tychże informacji pomiędzy jej użytkownikami. S. Forlicz pisze, że ze względu na dominujący obecnie sposób widzenia procesów gospodarczych, podstawowym elementem systemu gospodarczego jest człowiek i dlatego też podstawowym kryterium podziału kanałów informacyjnych jest zmysł, za pomocą którego zachodzi odbiór informacji. Tradycyjnie wyróżnia się u ludzi pięć zmysłów: dwa odgrywające najważniejszą rolę - wzrok i słuch oraz pozostałe - węch, smak i dotyk. W związku z powyższym naturalne jest, że również w gospodarce podstawową rolę odgrywają kanały wzrokowy i słuchowy, natomiast pozostałe kanały: węchowy, smakowy czy dotykowy mają marginalne znaczenie[10]. Za pomocą kanału wzrokowego docierają do człowieka znajdującego się w otoczeniu firmowym informacje w postaci pisma, np. warunki umowy, receptury technologiczne, informacje zawarte w ulotkach reklamowych, gazetach, a także w postaci obrazów, np. rysunków technicznych, schematów, logo firmy, zdjęć, czy wreszcie innych sygnałów wizualnych, np. przekazywanych drogą niewerbalną, tak zwanej mowy ciała. Przez kanał słuchowy w otoczeniu firmowym docierają do człowieka sygnały w postaci mowy, za pomocą której otrzymujemy informacje od innych ludzi, np. polecenia wydawane przez przełożonych, sprawozdania otrzymywane od podwładnych, oczekiwania i propozycje w ramach bezpośrednich negocjacji.

Drugim kryterium podziału jest użycie (lub nie) środków pośredniczących w przesyłaniu informacji. Mówimy więc o kanałach informacyjnych bezpośrednich, takich jak rozmowa twarzą w twarz, osobista obserwacja, uścisk dłoni, oraz o kanałach, w których do przesyłania informacji użyto jakiegoś medium, np. listu, telefonu, radia, telewizji, Internetu.

Trzeci podział kanałów przepływu informacji wynika z rodzaju działania polegającego na przesyłaniu informacji, gdzie istotą jest z czyjej inicjatywy ono zachodzi. Według tego kryterium kanały możemy podzielić na: kanały pozyskiwania informacji (kiedy stroną inicjującą przepływ informacji jest osoba jej poszukująca), kanały przekazywania informacji (inicjatorem jest nadawca) oraz kanały wymiany informacji (w których przepływ informacji następuje za obopólną zgodą)[11].

Inny podział kanałów przepływu informacji można odnieść do kolejnego podziału rodzaju informacji. W tym wypadku informacje możemy podzielić na dwie niezależne grupy:

  1. Informacje formalne - są to przede wszystkim: prasa codzienna, publikacje książkowe, banki danych, prawne źródła informacji, itp. - czyli ogólnie dostępne informacje zapisane na papierze lub innych nośnikach informacji,
  2. Informacje nieformalne - pochodzące głównie od dostawców, konkurentów, klientów targów i salonów specjalistycznych, itp. - czyli informacje często dostępne jedynie dla ograniczonej liczy odbiorców, których pozyskanie łączy sie z dodatkowymi czynnościami (uczestnictwo w określonych imprezach, wywołanie rozmowy, itp.), a także uzyskiwane za pomocą tak zwanej sieci kontaktów prywatnych i utrzymywanych kontaktów towarzyskich[12].

Podobnie też kanały przepływu informacji dzielimy na formalne i nieformalne.

Formalne kanały przepływu informacji, inaczej komunikacji, to te środki komunikacji, które są uznane i zazwyczaj kontrolowane przez menedżerów, i są elementami komunikacji pionowej i poziomej w przedsiębiorstwie. Przykładami takich kanałów są pisma okólne, zarządzenia, sprawozdania z wykonanych zadań, narady pracowników.

Nieformalne kanały przepływu informacji, bądź komunikacji, dotyczą zazwyczaj komunikacji poziomej, która występuje między pracownikami na tym samym szczeblu drabiny organizacyjnej (pewien procent istnienia kanałów nieformalnych dotyczy również komunikacji pionowej, ale większość przypada na komunikację poziomą). Za pomocą tego typu kanałów dochodzi przede wszystkim do rozpowszechniania się różnego rodzaju pogłosek i plotek. Większość z nich dotyczy zazwyczaj sytuacji związanych z pracą i może być czasami wykorzystywana przez kierownictwo przedsiębiorstwa do osiągnięcia swoich celów (np. rozpuszczenia pogłoski o redukcji zatrudnienia), chociaż jest to kanał informacyjny trudno poddający się kontroli i sterowaniu. Rozpowszechnianie pogłosek i plotek spełnia jednak także funkcje towarzyskie i może mieć wpływ na integrację lub dezintegrację zespołu pracowników[13].

Zarówno sieć kanałów formalnych, jak i nieformalnych, tworzą system komunikacji w przedsiębiorstwie. Komunikacja ta musi mieć charakter wielokierunkowy i rozgałęziony, a kanały przepływu informacji muszą zapewniać jej szybki obieg, wysoką jakość i wzajemną jej wymianę, co ma szczególne znaczenie w przypadku hierarchicznych, wieloszczeblowych struktur organizacyjnych. Komunikacja w organizacji by skutecznie wspierać działalność przedsiębiorstwa, musi spełniać przede wszystkim poniższe warunki:

  • powinna być skoordynowana oraz spójna z zewnętrzną i wewnętrzną polityką informacyjną przedsiębiorstwa;
  • oparta na rzeczywistej polityce informacyjnej;
  • mieć całościowy i lokalny charakter;
  • wzmacniać uczestnictwo osób wspierających działalność organizacji[14].

Jak widać, system od którego zależy komunikacja w przedsiębiorstwie musi być skomplikowaną, ale bardzo sprawnie działającą strukturą. Jednym z głównych elementów tej struktury jest człowiek, który wykorzystując przede wszystkim techniki teleinformatyczne stara się zapewnić sprawne działanie całego systemu. Tym samym, ­­to właśnie człowiek staje się największym zagrożeniem dla tegoż systemu. Technika teleinformatyczna zapewnia sprawność i szybkość podejmowanych decyzji w procesie zarządzania, natomiast czynnik ludzki jest wytwórcą i dystrybutorem informacji, i jednocześnie jego najsłabszym elementem. Element ten wraz ze swoimi słabościami jest głównym celem ataków uczestników walki informacyjnej, którzy poszukują wrażliwych miejsc na atak w tworzonych systemach[15]. Innym spojrzeniem na kanały przepływu informacji jest spojrzenie ze strony bezpieczeństwa komunikacji i poufności przesyłanych informacji.

Za przykład mógłby posłużyć system oparty na wymaganiach wynikających z ustawy o ochronie informacji niejawnych, którego filarami są kancelarie tajne, strefy bezpieczeństwa i odpowiednia klasyfikacja dokumentów oraz osób mających uprawnienia do przetwarzania tych informacji. Jednak na taki system decydują sie zazwyczaj jedynie organizacje, które zostały zobowiązane do tego przez podległość ustawie o ochronie informacji niejawnych. Dla pozostałych podmiotów system taki jest zbyt drogi i skomplikowany. Dlatego też, większość z nich tworzy własne systemy ochrony informacji wrażliwych, na zabezpieczeniu których zależy przedsiębiorstwu i opisuje taki system oraz sposób jego działania i postępowania w trakcie jego użytkowania, w dokumencie nazywanym polityką bezpieczeństwa informacji (PBI). Dokument ten zawiera zalecenia oraz jasno precyzuje zadania, których celem jest zabezpieczenie jednostki organizacyjnej przed nieuprawnionym udostępnieniem informacji. W takim dokumencie określa się nie tylko zalecenia dotyczące systemów informatycznych i ich zabezpieczenia, ale również kwestie obiegu dokumentów wewnątrz jednostki, klasyfikację poziomów dostępu do informacji oraz zasady uzyskiwania fizycznego dostępu do pomieszczeń, w których są przetwarzane i przechowywane chronione informacje[16]. Różnorodność polityki bezpieczeństwa informacji w tym wypadku jest tak duża, jak ilość podmiotów funkcjonujących w gospodarce, które taką politykę tworzą na własne potrzeby. Tym samym niemożliwe jest jednoznaczne zdefiniowanie kanałów przepływu informacji w tych systemach. Można jednak z pewnością wyodrębnić dwa rodzaje kanałów przepływu informacji:

  1. Kanały, którymi przesyłane są informacje nie będące tak zwanymi informacjami wrażliwymi i wykorzystanie tych kanałów do komunikacji jest dostępne dla każdej osoby w przedsiębiorstwie. Takie kanały możemy nazwać kanałami otwartymi.
  2. Kanały, którymi są przesyłane pozostałe informacje, których udostępnienie osobom nieuprawnionym lub ich utrata na korzyść osób trzecich może skutkować negatywnie dla przedsiębiorstwa. Dostęp do tych kanałów komunikacyjnych następuję jedynie za pomocą nadanych uprawnień, a same kanały możemy nazwać kanałami zamkniętymi.

Bezpieczeństwa systemów informacyjnych nie traktuje się jako jednorazowego przedsięwzięcia, ale jako proces, który jest stale modyfikowany wraz z pojawiającymi się zmianami w otoczeniu wewnętrznym i zewnętrznym organizacji. Co za tym idzie, jego elementy podlegają ciągłym zmianom i tym samym również kanały przepływu informacji, jak i sama klasyfikacja informacji będą z czasem ewoluowały w zależności od potrzeb.

 

 

[1] Dz. U. 2010 nr 182 poz. 1228.

[2] Dz. U. 1999 nr 11 poz. 95.

[3] Dz. U. 2010, nr 182, poz. 1228.

[4] Dz. U. 2003, nr 153, poz. 1503.

[5] Informacja w zarządzaniu przedsiębiorstwem. Pozyskiwanie, wykorzystanie i ochrona. (wybrane problemy teorii i praktyki), pod red. R. Borowieckiego i M. Kwiecińskiego, Kantor Wydawniczy ZAKAMYCZE, Zakamycze 2003, s. 56-57.

[6] D.L. Pipkin, Bezpieczeństwo informacji. Ochrona globalnego przedsiębiorstwa, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 2002, s.198.

[7] Ibidem, s. 198.

[8] Ibidem, s. 198.

[9] Informacja w zarządzaniu przedsiębiorstwem. Pozyskiwanie, wykorzystanie i..., s. 57.

[10] S. Forlicz, Informacja w biznesie, Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne S.A., Warszawa 2008, s. 26.

[11] Ibidem, s. 27.

[12] Ibidem, s. 26-28.

[13] Ibidem, s. 39-40.

[14] Informacja w zarządzaniu przedsiębiorstwem. Pozyskiwanie, wykorzystanie i..., s. 177.

[15] Monitorowanie otoczenia. Przepływ i bezpieczeństwo informacji. W stronę inteligencji przedsiębiorstwa, pod red. R. Borowieckiego, M. Kwiecińskiego, Kantor Wydawniczy ZAKAMYCZE, Zakamycze 2003, s. 46.

[16] T. Polaczek, Audyt bezpieczeństwa informacji w praktyce, Wydawnictwo HELION, Gliwice 2006, s. 23.

Maciej Jankielewicz

Maciej Jankielewicz

Inicjator portalu www.wywiadgospodarczy.pl, jeden z założycieli Biura Wywiadu Biznesowego, aktywny członek Strategic & Competitive Intelligence Professionals (SCIP). Absolwent Uniwersytetu Szczecińskiego, Akademii Leona Koźmińskiego w Warszawie oraz Akademii Wychowania Fizycznego Józefa Piłsudskiego w Warszawie. Jest byłym funkcjonariuszem służb specjalnych, specjalizował się w bezpieczeństwie ekonomicznym państwa i badaniu podmiotów gospodarczych. Przechodził wielokrotnie szkolenia zarówno w Polsce, jak i za granicą z zakresu bezpieczeństwa i ochrony informacji, pozyskiwania informacji, analizy informacji, pracy operacyjnej, wykorzystania technik ofensywnych, komunikacji społecznej, zarządzania, prawa i kryminalistyki. Obecnie aktywnie angażuje się w dynamiczny rozwój BWB Consulting sp. z o.o. sp. k. Odpowiada za wprowadzanie technologii informatycznych i nowych metod analizy otoczenia konkurencyjnego, w szczególności wdrażając sposoby działania związane z metodą doradztwa strategicznego „Action Research”. Rozwija możliwości związane z wielokryterialną analizą biznesową i integracją danych przestrzennych z metodami analizy biznesowej.

DESIGN: QUATTRO POR QUATTRO 2014 © WYWIADGOSPODARCZY.PL